Graveyard Disturbance/Una notte al cimitero (Lamberto Bava, 1987)

De jaren tachtig zijn een haast onuitputtelijke bron van pulp en B-horrorfilms. Voor de liefhebber van dit soort film valt er steeds weer iets nieuws te ontdekken en keer op keer te genieten van films vol houterig acteerwerk, aandoenlijk gedateerde special-effects, rammelende scripts, rubberen monsters en natuurlijk vele liters nepbloed. Dat deze films nogal variëren in kwaliteit zal geen verrassing zijn. Soms tref je “per ongeluk” een productie die eigenlijk best wel goed is, en waar het talent van de filmmaker vanaf te zien is. Maar dit soort pareltjes zijn zeldzaam. Veel vaker stuit je op films die misschien een handjevol aardige scènes hebben, maar voor de rest vooral onbedoeld op de lachspieren werken.

Graveyard Disturbance (Una notte al cimitero) is zo'n film.

In Graveyard Disturbance volgen we een groepje jongeren, die na een winkeldiefstal de politie proberen te ontvluchten. Ze verdwalen met een busje en komen uiteindelijk in een lugubere herberg bij een kerkhof terecht. De uitbater vertelt hen over een oude weddenschap: wie een nacht in de ondergrondse crypte kan doorbrengen wint een schat vol geld, goud en juwelen. De crypte zou echter bevolkt zijn met allerlei verschrikkingen uit de hel... De stoerste jongen van het stel gaat de weddenschap aan en daalt af in de crypte, en zijn vrienden volgen hem al snel. Natuurlijk duurt het niet lang voordat ze oog in oog komen te staan met allerlei monsters. 

De regisseur is Lamberto Bava, zoon van de met een stuk meer talent behepte Mario Bava. Niet dat Lamberto geen goede films maakte – zijn Dèmoni is een prima film- maar de echte klassiekers komen op naam van pa Bava.

Graveyard Disturbance werd gemaakt als onderdeel van een televisieserie bestaande uit vier griezelfilms die Bava voor een Italiaanse zender maakte. Geen van deze films komt op IMDb uit op een cijfer boven de 5,5.

Graveyard Disturbance is vreselijk cheesy. De griezelige uitbater van de herberg, voorzien van een knipperend rood lampje achter zijn contactlens, heeft overacteren tot een kunst verheven en barst na elke zin uit in een hysterisch lachsalvo. In het decor treffen we een met de tanden klapperende schedel, een overuren draaiende rookmachine en de complete voorraad ratten, spinnen en wormen van de plaatselijke dierenwinkel aan.

Tegen deze achtergronden dirigeert Bava zijn hoofdrolspelers van de ene bizarre scène naar de andere, hierbij niet gehinderd door enige plotvastheid of logica. Zo probeert niemand gewoon weg te rennen voor de zombies, die nochtans maar erg traag vooruit schuifelen. Maar aan de andere kant: echt nodig is dit ook weer niet: de zombies en demonen die onze helden tegen het lijf lopen blaffen wel maar bijten niet. Opvallend genoeg blijft de film dus grotendeels gespeend van bloedvergieten. Dit gebrek aan spanning en sensatie probeert Bava te compenseren door zijn pogingen met een paar halfslachtige twists ons op het verkeerde been te zetten. Deze slaan echter dood voor ze goed en wel begonnen zijn.

Toch heeft Graveyard Disturbance zo zijn charmes. De film ademt een nostalgische gothic-horrorsfeer uit, met zijn mistige landschappen, retro griezels en ongegeneerd eenvoudige verhaallijn. Ook is de film regelmatig prettig gestoord. Met als maf hoogtepunt een dinerscène waarin een familie van demonen een maaltijd naar binnen werkt bestaande uit ondefinieerbaar vlees, wormstekige appels en dode spinnen, alles rijkelijk voorzien van een heerlijk madensausje. Grappigste aan deze scène is dat de familie, waaronder een matriarch met een hoofd vol ogen, banger blijkt te zijn voor de jongeren dan zij voor hen: als ze de jongeren ontwaren, gaan ze niet achter hen aan, maar vluchten ze snel hun doodskist in. Tegen zulke demonen durf ik het ook nog wel op te nemen.

Score: 
  

Elves (Jeffrey Mandel, 1989)

"When there's no more room in hell, the elves will walk the earth"

Er is niets wat de kerstsfeer zo goed weer geeft als incestueuze nazi-experimenten en een moordlustige elf. Enkelvoud, want hoewel de titel insinueert dat we hier te maken hebben met minstens twee van de gedrochten, blijft het bij een enkele houterige mismaakte kabouter.

Als Kirsten (Julie Austin) met twee vriendinnen een heidens anti-kerst ritueel houdt in het bos brengen ze onwetend een elf terug tot leven.
Eenmaal thuis slaat haar grootvader (Borah Silver met dik Duits accent) haar vanuit z'n rolstoel wat door de kamer omdat ze zijn boek heeft gestolen, en maken we kennis met de rest van haar behoorlijk disfunctionele familie; haar moeder, een überbitch die als straf haar spaargeld jat, en haar broertje die haar graag bespiedt terwijl ze doucht. Niet heel vreemd dat haar beste vriend haar kat is.

Kirsten werkt bij de koffiecorner in Golem's, een warenhuis in de stad, waar ze plannen maakt om samen met haar twee vriendinnen na sluitingstijd een feestje te bouwen met wat jongens. Tot nog toe zitten we al een kwartier in de film zonder onfunctioneel (of functioneel, ik ben niet kieskeurig) naakt of slachtoffers. Gelukkig komt er snel verandering in een van de twee manco's als Kirsten op schoot gaat zitten bij de schofterige kerstman van Golem's als hij een voorstel in haar oor fluistert waar ze niet van gediend is, tevens een mooi voorbeeld van de vele quotes uit de film die je wel even bij zullen blijven. Als de manager de kerstman wegstuurt om even af te koelen blijkt dat de elf vrolijk door het warenhuis banjert zonder op te vallen, en even een bezoekje brengt bij de snuivende kerstman. Bij deze eerste kill zullen de meeste mannen even ongemakkelijk gaan verzitten met een pijnlijke grimas op het gezicht ;)

Kerstmanloos doet de manager een beroep op zijn vriend, de alcoholische, ex-rechercheur Mike (Dan Haggerty) bij wie het even niet meezit. Mike, die zelfs uit zijn trailer gezet is, blijft stiekem overnachten in het warenhuis, terwijl Kirsten en haar vriendinnen ook naar binnen sluipen. Als het alarm afgaat denken de dames dat hun dates onvoorzichtig naar binnen denderen, blijken het drie nazi's te zijn (oude bekenden van opa) die opzoek zijn naar Kirsten en de elf. Mike schiet te hulp, en gelukkig laat het warenhuis de pistolen midden in de winkel staan, geladen en niet achter slot en grendel, en kunnen Mike en Kirsten ontsnappen. Haar vriendinnen zijn wel ten prooi gevallen aan de Nazi's en de Elf, dat maakt alleen een vrij ongeloofwaardig verhaal voor de politie.

Mike krijgt van zijn ex collega 24 uur om met bewijs voor zijn verhaal te komen. Als hij Kirsten thuis brengt en kennis maakt met haar familie, belooft hij haar met bewijs te komen zodat iedereen hun wel zal moeten geloven. Hij gaat opzoek naar een professor die hem meer kan vertellen over een symbool dat hij bij de slachtoffers van de elf vindt en die kan hem meer vertellen over de elven, die een experiment blijken van de Nazi's, 60 cm hoge moordmachines die niet te verwonden zijn.

Ondertussen laat Kirstens moeder in een ruzie ontglippen dat haar opa ook haar vader is, en gaat ze hem hiermee confronteren. Hierop volgt een plan waar de Nazi's vast niet goed over hebben nagedacht, want een wezen maken met de genen voor het superieure ras, wachten tot de dochter van de wetenschapper oud genoeg is om te drogeren en te verkrachten, wachten tot de daaruit voorkomende dochter achterin haar tienerjaren zit, en dan hopen dat ze per ongeluk de elf wakker maakt in het bos, zodat deze haar weer kan verkrachten om een superieur ras te beginnen. Het is dan ook inmiddels 1989, maar het suffe plan van de Nazi's doet geen afbreuk aan wat de filmmakers je voorschotelen, want ik heb me prima vermaakt met dit incest/slasher/nazi-occult kerstfilmpje!


De elf ziet eruit alsof hij zo uit Troll 2 is weggelopen, en de film heeft dezelfde 'charme'.
Een aanrader voor de liefhebber van de so-bad-it's-good-film, zeker rond deze tijd.
Merry Christmas!




"Willy: Is everything alright? Kirsten: No Willy, Gramps is a Nazi."

Score:

No Dead Heroes (Junn P. Cabreira, 1986)

De jaren 80 waren goede jaren voor B horrorfilms, maar misschien wel net zo succesvol waren de goedkope actiefilms. Elk land produceerde wel z'n eigen Rambo rip-offs en de Filipijnen waren hierop geen uitzondering. No Dead Heroes is dus een Amerikaans Filipijnse samenwerking met alleen maar Amerikanen in de hoofdrollen.

De film begint midden in de Vietnam oorlog, Sanders en Cotter zijn groene baretten die de opdracht krijgen een CIA agent uit een Vietnamees gevangenkamp te bevrijden. Mocht dit niet lukken dan moeten ze zorgen dat de CIA man het niet overleefd want deze heeft zeer belangrijke informatie die absoluut niet in handen mag vallen van de vijand. De Russische leider van het kamp, Ivan weet ook dat er een spion tussen de gevangenen zit en ondervraagd en martelt de gevangen één voor één. Ivan is niet heel erg goed in het ondervragen van gevangenen want als ze na één keer vragen niet het antwoord geven die hij horen wil gaat hij over de rooie en schiet hij zijn gevangene dood. Heel goed mogelijk dus dat de CIA agent ook al lang aan zijn einde is gekomen.

Nick Nicholson

Ivan wordt overigens gespeeld door Nick Nicholson, een acteur met een markante kop en verschrikkelijk slechte tanden die we onbewust vast allemaal wel eens in een film gezien hebben want de man heeft in nogal wat actiefilms gespeeld in de jaren 80 en 90. American Ninja, Return of the Kickfighter, American Kickboxer 2 en Ninja Warriors zijn misschien wel bekend en ook in een persoonlijke favoriet Zombie 4: After Death heeft hij een rolletje. En naast deze video titels en een hele rits Filipijnse films heeft hij gefigureerd als soldaat in een paar van de belangrijkste oorlogsfilms gemaakt: Apocalypse Now, Platoon en Born on the Fourth of July!

De missie loopt versassend soepel en de groene baretten zijn zo stil dat zelfs als ze hun mond openen om iets te schreeuwen er geen geluid meer komt. Het team bevrijdt alle gevangenen maar dan blijkt dat de vijand nog stiller kan zijn want deze hebben ondertussen alle bewakers zonder geluid ingelicht wat er aan de hand is en de groene baretten omsingeld, met andere woorden de vijand komt opeens uit het niets en opent het vuur! Wat volgt is een heftig vuurgevecht met heel veel soldaten die zo hard met hun machine geweer zwaaien dat onmogelijk moet zijn dat ze ook maar iets raken. Maar toch vallen (en springen!) bij bosjes neer en natuurlijk worden we ook getrakteerd op een paar behoorlijke explosies. Nou ja, wat doden? Het gehele team, op Sanders en Cotter na, overleefd het niet en ook van de tientallen bevrijdde gevangenen wordt opeens niets meer vernomen! En om het drama compleet te maken wordt Cotter ook nog eens neergeschoten terwijl hij zijn vriend in de helikopter helpt.

Zoals het hoort eindigt elke actiescène met grote explosies.

Cotter wordt voor dood achter gelaten maar al snel komen wij er achter dat zowel Ivan als Cotter het overleefd hebben en dat de voormalig Groene baret nu gebruikt wordt voor een experiment van de russen. Er wordt een chip in z'n hoofd geplaatst waarmee Ivan hem zijn wil mee kan opleggen, natuurlijk met behulp  van een digitale horloge want zo ging dat in de jaren 80. We worden gewaar dat hij alles zou doen en kunnen, zelfs de Amerikaanse president vermoorden. Maar ook dat serieuze hoofdletsel de chip zal vernietigen, het is niet moeilijk raden welke van de twee scenario's werkelijk zal worden in deze film.

Het droomhuis van elke safari liefhebber.

Het is inmiddels 14 jaar geleden en Sanders (bij exploitation liefhebbers misschien bekend van Ilsa, Haremkeeper of the Oil Sheiks) woont samen met z'n vrouw en dochter in een nogal vreemd Afrikaans getint huis. Hij krijgt een telefoontje van z'n oude commandant die inmiddels ook weet van Harry Cotter en de experimenten en vindt dat hij uitgeschakeld moet worden. En wie kan dat beter doen dan zijn beste vriend die al 14 jaar niet meer in het leger zit, geheel logisch. William Sanders moet er ook nog even over nadenken en besluit dan ook niet met z'n vrouw en dochter mee te gaan naar de verjaardag Cotters weduwe. Maar dat blijkt natuurlijk een grote fout want het is juist hier dat Ivan wil uitproberen hoe goed zijn supersoldaat werkt, de chip werkt naar behoren en Harry schiet zijn vrouw en kinderen en ook die van Sanders zonder mededogen neer. Een beetje overbodig te zeggen dat Sanders er niet lang meer over na hoeft te denken. 



De eerste actiescènes zijn allemaal erg slecht, maar oh zo vermakelijk en dus snel vergeven. Maar als je denkt dat dit slecht is kijk dan eens naar de scenes waar dialogen en acteren bij komen kijken. Daar valt de film pas echt goed door de mand! Dialogen worden opgelezen en het acteren is van sub-soap niveau. Eigenlijk is iedereen gewoon slecht maar Nick Nicholson en Max Thayer spannen de kroon. En laten deze twee nu de grootste rollen hebben in de film. Allemaal erg lachwekkend maar het zorgt er eigenlijk wel voor dat de film ook tussen de actie in nooit saai wordt. En wie verwacht nu ook anders van een Filipijnse actiefilm?

Nadat Sanders de missie heeft geaccepteerd krijgen we de meest suffe trainingsmontage te zien van zowel Sanders als Cotter. Hun training is niet veel meer dan een heuvel ophollen, een paar minuutjes vechten of op wat bomen schieten. Maar ja het is een jaren tachtig actiefilm en toen waren trainingsmontages zo goed als verplicht. Verder krijgen we nog een verschrikkelijk slecht popnummer voorgeschoteld, uiteraard tijdens een liefdesscène en tijdens de aftiteling wordt het nummer doodleuk nog een keer ingezet. (Sanders is z'n vrouw snel vergeten!) Maar ook nog verschillende hectische shoot-outs, uiteraard elke keer eindigend met grote explosies. Het moet trouwens gezegd worden dat alle actiescènes in deze film zich stuk voor stuk op prachtige locaties afspelen.

Dit is dus echt een actiefilm die je met gelijkgestemden moet gaan kijken, een paar alcoholische versnaperingen erbij en een grote bak popcorn. Het liefst in een "double bill" met Deadly Prey en je hebt een geweldige avond. Erg slecht maar heerlijk vermakelijk!

Score:

Lurkers (Roberta Findlay, 1988)

Zoals zo veel filmliefhebbers vindt ik het ook zeer verleidelijk de Mill Creek Entertainment boxsets aan te schaffen. Voor een prikkie heb je er zo weer 50 titels bij (in het geval van de 50 film box betaal je omgerekend nog geen 50 cent per film!), al weet je van te voren dat zowel de kwaliteit van de DVD's en de films veelal ver ondermaats is. Inmiddels heb ik al vier van deze collecties in de kast staan die samen goed zijn voor bijna negentig films. Tijd dus om eens te beginnen met kijken! Deze keer komt de film van de Cult Terror Cinema box.




Cathy woont in de mindere wijken van New York in zo'n gebouw die je ook alleen maar daar tegenkomt en wordt door haar moeder bang gemaakt voor "Them". Wie of wat ze daar mee bedoeld is niet duidelijk maar de jonge Cathy is doodsbang om naar beneden te gaan waar de andere kinderen aan het spelen zijn. En niet voor niets zo blijkt, want éénmaal beneden wordt ze al gauw door twee meisjes gewurgd met het springtouw. Een mysterieuze vrouw zorgt er echter op de één of andere manier voor dat ze nog net op tijd stoppen.




Vervolgens springen we een aantal jaar verder en Cathy is een volwassen vrouw die op het punt staat te trouwen met Bob, een fotograaf. Bob heeft een eigen studio en dat komt goed uit want dat geeft de makers de kans een totaal onbelangrijke scene in de film te proppen met twee modellen die uit de kleren gaan terwijl ze een verschrikkelijk slechte conversatie hebben over beleggen. Erg vreemd. Voor Cathy beginnen inmiddels de problemen als ze de kinderen uit haar jeugd overal lijkt te zien en flashbacks heeft van haar moeder die haar vader vermoord met een keukenmes. En deze korte scenes zijn ook gelijk het beste wat de film te bieden heeft, een paar shots van het meisje dat haar probeerde te wurgen die nog enigszins sfeervol te noemen zijn. En dan is er ook nog de kwestie van haar broer, een priester, die niets meer met haar te maken wil hebben en zelfs niet naar haar trouwerij wil komen. Ook een totaal overbodige scene en personage waar de film prima zonder zou kunnen.

We zien nog even hoe gelukkig Bob en Cathy zijn tijdens een romantisch pizza diner met slechte saxofoon muziek. En als we het toch even over muziek hebben... Lurkers is volgens mij een film met één van de slechtste soundtracks ooit! Goedkope keyboard deuntjes die de plank volledig mis slaan en na twintig minuten hevig op de zenuwen gaan werken. Cathy is cellist maar ook de klanken die zij produceert gaan door merg en been en komen overduidelijk uit dezelfde speelgoed keyboard als de rest van de soundtrack! En de geluiden waar we op getrakteerd worden tijdens een droom die Cathy heeft in bad kan ik niet eens omschrijven.

Bob blijkt niet helemaal de man te zijn die Cathy denkt hij is en alles komt tot een climax als hij haar meeneemt naar een feestje van zijn partner in de studio. Een climax van een half uur die wel het dubbele lijkt te duren zo saai. Eerst doolt Cathy maar wat rond in de straten bij het gebouw en later op het feestje is het eigenlijk niet veel anders. Totaal verstookt van enige spanning of gevoel dat de plot ook maar ergens heengaat, net zoals de rest van de film eigenlijk. Lurkers begint al met doodbloeden vanaf het eerste kwartier zonder ook maar ergens opmerkelijk te worden. Het enige wat me zo nu en dan weer even bij de les bracht was het verschrikkelijk slechte acteren van de acteurs in bijrollen. Niet dat er ook maar één goede acteur in de wat grotere rollen te vinden was trouwens.

Lurkers is een film die je echt maar beter kan vermijden. Zelfs als hij in een Mill Creek Box zit. De beeldkwaliteit viel trouwens wel weer erg mee.

Score:

Without Warning (1980, Greydon Clark)

Een jonge man en zijn vader zijn op jacht als ze plotseling aangevallen worden door slijmerige vliegende kwalachtige beesten die zich vastklemmen en behoorlijk dodelijk blijken. Moet je maar niet in een fel blauw Hawaï shirt gaan jagen. Vervolgens is het de beurt aan de leider van een stel padvinders, ook hij heeft een fatale ontmoeting met de beesten die nog het meest lijken op een kruising van kwal en zeester. Deze keer wordt duidelijk dat de beesten door iets of iemand gebruikt worden om te moorden.

Nu we weten dat er iets in het bos rondwaard en mensen vermoord kunnen we echt beginnen. En wel op een verschrikkelijk clichématige manier, vier tieners maken zich op voor een weekendje plezier bij het meer. Twee zijn een stelletje en de andere twee worden natuurlijk gekoppeld. Misschien was dit in 1980 nog niet zo'n standaard begin dan dat het tegenwoordig is, of het komt omdat ik zeer recentelijk Cabin in the Woods (voor diegene die hem nog niet gezien heeft, deze film speelt heerlijk met deze horror clichés) gezien heb maar ik kon het niet helpen te denken, "daar gaan we weer". Uiteraard gaan ze op pad in een busje en moeten ze tanken onderweg... bij een oud vervallen pompstationnetje inclusief creepy eigenaar (Jack Palance) die de tieners natuurlijk waarschuwt niet naar het meer te gaan. Ook de obligate niet startende auto en plotseling opspringende kat worden niet vergeten verderop in de film.

Eenmaal aangekomen bij het meer verdwijnen er al snel twee tieners (waaronder een heel jonge David Caruso) en gaan de anderen op zoek. In een verlaten schuurtje vinden ze hun lijken, samen met die van de jagers en de padvinder, waarna ze vluchten naar het dichtstbijzijnde dorpje. Daar in de bar aangekomen blijkt nog iemand van de beesten af te weten. Jammer genoeg voor de tieners is het een oud militair die ze niet alle zeven meer heeft en het blijkt al snel dat ze net zo veel te vrezen hebben van "Sarge" (Martin Landau) als van de vreemde beesten. Maar plotseling is daar de helpende hand van de creepy pompeigenaar die toch niet zo'n vreemde gast is als we eerst dachten. Opgejaagd door zowel "Sarge" als de alien proberen de tieners te overleven. 

Without Warning mag dan over een alien gaan, eigenlijk is het gewoon een Slasher (niet dat dit erg is trouwens). Veel van de standaard ingrediënten zijn duidelijk aanwezig. De moordenaar in de bossen en het feit dat we hem in het begin niet te zien krijgen, een stel oninteressante tieners die vervolgens op zijn territorium wat plezier komen maken, wat bloederige moorden en zelfs de point of view shots zijn van de partij. Maar wat mij betreft mocht het nog wel iets meer de slasher kant op, met meer scenes waarin de stalkende alien zijn opwachting maakt. Deze waren nu beperkt tot het eerste half uur van de film waarna hij zo nu en dan alleen opduikt in de vorm van een schaduw. Misschien wisten de filmmakers ook niet echt hoe ze met het "monster" om moesten gaan want als hij dan uiteindelijk toch ten tonele verschijnt blijkt het een nogal slungelige en eerder lachwekkende dan enge gewaarwording. Het was de vermakelijkheid van de film ten goede gekomen hadden we hier meer van gezien, beter werd het er echter vast niet van. Al is het in deze vorm ook verreweg van een goede film.

Zoals gezegd is de make up van de alien niet echt overtuigend en ook de vliegende beesten zijn niet echt goed gemaakt. Wel zijn de effecten behoorlijk bloederig en smerig maar ik had er graag meer van gezien. Dat de effecten niet super zijn van een b-film uit 1980 kan me niet eens zo heel veel schelen eigenlijk, het feit dat er totaal geen dreiging uitgaat van het buitenaards wezen is stukken storender. Personen in de film zitten rustig in een bar of gaan een dutje doen in een verlaten huis terwijl het buiten rondwaard, niet iets wat de spanning ten goede komt. En ook het feit dat er teveel aandacht besteed wordt aan de gestoorde "Sarge" helpt niet. Sterker nog, de film had heel goed zonder hem gekund.

De film werd gedraaid voor zo'n $ 150.000 waarvan de helft naar Jack Palance en Martin Landau ging. Grappig detail is dat de man die in deze film de alien speelt, dit ook doet in Schwarzenegger's Predator (1987).

Score: