Alraune (1928, Henrick Galeen) - 100 Jaar Horror

Een wetenschapper, Jakob ten Brinken, (Paul Wegener, de zeer herkenbare acteur die gestalte gaf aan de Golem in de gelijknamige film) besluit te experimenteren omdat hij wil weten of een persoon crimineel en onbehoorlijk gedrag meekrijgt van zijn ouders of dat dit door de opvoedende factoren bepaald wordt. Daarom besluit hij het zaad van een opgehangen man te gebruiken om een prostitué te bevruchten. Klinkt behoorlijk ranzig maar aangezien het een film uit 1928 wordt dit alles niet zo nadrukkelijk uitgesproken maar vooral geïnsinueerd.

Het meisje, Alraune genaamd, wat hier uit voortkomt stopt hij in een tehuis. Maar als zij er van door gaat met een jongen gaat Jacob er achteraan en besluit haar onder zijn hoede te nemen en haar gedrag te bestuderen. Als snel krijgt Alraune meer aandacht van de mannen en ze besluit er weer van door te gaan. Maar dan vind ze het dagboek van Jacob en leest ze alles over haar leven. Ze staat op het punt Jacob wat aan te doen in zijn slaap maar besluit hem op een geheel andere manier terug te pakken.

Een aardig plot wat een behoorlijk angstaanjagende horrorfilm zou kunnen opleveren maar helaas wordt ook in deze stomme film gekozen voor de dramatische aanpak. Alhoewel de film een paar behoorlijk provocerende scenes kent valt er niet veel te griezelen. Ondanks dat het een Duitse film is uit de twintiger jaren is het geen expressionistische film dus valt er ook niet veel te genieten op het visuele vlak.

Het acteerwerk van Wegener en vooral Brigitte Helm (de vrouw die één van de meest memorabele robots uit de filmgeschiedenis speelde in Metropolis) is wel zeer goed. Maar ik had nogal moeite met de lange droge scenes zonder dat er spanning bij kwam kijken. En dus het feit dat dit toch echt meer een drama met een paar intense moment was dan een horrorfilm. Wellicht dat men er in die tijd nogal anders over dacht.

Maar zoals ik al eerder schreef in een review voor 100 jaar horror, ik kijk uit naar de films met vampieren en andere monsters. Kastelen en dreigende onweer buien, Mad scientists en mistige begraafplaatsen.

Trivia: Regisseur Henrik Galeen schreef de screenplays voor Der Golem (1915) en Nosferatu (1922)

Score:

The Monster (Roland West, 1925) - 100 Jaar Horror

Voor 1925 wou ik eigenlijk graag een andere film gaan kijken, namelijk Maciste in Hell (Maciste all'inferno). Een vroege peplum die zich grotendeels afspeelt in de onderwereld en afgaand op de screenshots die ik zag een visueel interessante film die wel eens wat weg kon hebben van Haxan. Maar helaas, de versies die ik vond bleken qua beeldkwaliteit bijna niet te doen. Dus daarom maar uitgeweken naar keuze B, deze horrorkomedie met wederom Lon Chaney (hij kwam al eerder voorbij in The Hunchback of the Notre Dame).

We worden gelijk in de actie afgezet wanneer we een eng geschminkte gestalte in een zwarte kap een val voor een automobilist zien opzetten. Door middel van een grote spiegel na een bocht wordt een bestuurder gedwongen zijn auto hardhandig naast de weg te parkeren waarna hij overmeesterd wordt en meegenomen. Via een titelkaart komen we erachter dat het verdwijnen van dit persoon het grootste nieuws in het dorp is sinds iemand er met de melkboer mee vandoor is gegaan. Een van meerdere grappige titelkaarten in de film.

Er wordt $5000 uitgeloofd voor diegene die de vermiste Bowman terugvindt. Een mooie kans voor winkelbediende en aspirant detective Johnny Goodlittle om indruk te maken op de dochter van zijn baas, Betty. Gewapend met zijn zojuist verkregen diploma, pistool en handboek gaat hij op onderzoek uit. Het spoor brengt hem al snel naar het oude sanatorium waar hij door een samenloop van omstandigheden opgesloten raakt samen met Betty en Amus Rugg, zijn rivaal als het gaat om Betty.

Het blijkt dat het sanatorium niet zo verlaten is als gedacht en dat er een bont gezelschap toe houdt onder leiding van de vreemde dokter Ziska (de altijd eng kijkende Lon Chaney). Het blijkt dat deze niks goeds in zin heeft en Johhny moet dus behoorlijk aan de bak als nieuwbakken detective.

The Monster was, ondanks dat de humor niet altijd even leuk is, een welkome verandering van spijs na alle dramatische horrorfilms die ik keek voor 100 Jaar Horror. Deze film is een stuk lichter dan alle voorgaande en de horror zou je kunnen omschrijven als Scooby Doo horror. Buiten onweert het hevig en in het spookhuis waren niet te enge figuren rond en zo nu en dan komt er een dreigende hand achter een deur vandaan die de helden proberen te pakken. Helemaal niks mis mee op z'n tijd. The Monster was prima vermaak zonder echt heel grappig of eng te worden maar heeft wel een paar trage momenten waar je even doorheen moet.

Trivia: De film was een bewerking van een toneelstuk uit 1922

Score:

Häxan (Benjamin Christensen, 1922) - 100 Jaar Horror

Häxan of Witchcraft Trough the Ages is een gevalletje apart. Want de film presenteert zich als documentaire maar neemt het niet zo nauw met de historische feiten en schotelt ons liever een scala aan groteske scenes voor. Dit is waarschijnlijk de eerste faux documentaire ooit. Ook maar goed dat voor deze aanpak gekozen is in plaats van een natuurgetrouwe weergave want anders hadden wij nooit deze zeer vreemde maar uiterst vermakelijke film gezien. 

Eerst even wat over hoe ik de film zag. Ik heb deze film op het grote scherm gezien (nou ja, soort van). Häxan was onderdeel van het Groningse ADHD filmfestival in de RKZ Bioscoop. De film werd ingeleid en voorzien van een live soundtrack door Kevin Toma (en Friends). Ik was behoorlijk enthousiast want zo vaak krijg je de kans niet om zoiets te zien als je in het hoge Noorden woont. Helaas was de vertoning niet in de mooie vernieuwde bioscoopzaal maar in een zaaltje ernaast. En jammer genoeg waren er van de rijen plastic stoelen maar een 15 tal bezet, waarvan een derde ook nog regelmatig de zaal verlieten. De film werd geprojecteerd vanaf een dvd op een behoorlijk doek alleen werd dat doek niet geheel gebruikt en daar kwam nog bij dat de muzikanten war licht nodig hadden. Al met al niet echt ideale omstandigheden en niet de bioscoopvertoning waar ik op gehoopt had.

De live soundtrack was daarentegen flink in orde met een mix van klassiek en beats. Vooral tijdens de hevige stukken vond ik hem er gaaf. Dat de musici zo nu en dan een steekje lieten vallen was begrijpelijk daar het de eerste keer was dat ze met een dvd vertoning meespeelden in plaats van een film. (dat scheelt toch wat frames per seconde met een oude film als deze.)

En de film zelf is echt wat anders. Zoals gezegd is het een soort van documentaire over hekserij, het occulte en de inquisitie. Uiteraard in beeld gebracht door middel van korte verhalen waarbij de nodige dingen bij zijn verzonnen.We krijgen te zien hoe heksen spreuken maken, hoe de kerk op ze jaagt en wat voor middelen ze gebruiken om de vermeende heksen te laten bekennen. Ook komt de duivel zelf meerdere keren langs, waarbij je versteld zult staan van de make-up waar ze toen tot in staat waren. Het pronkstuk van de film is echter een zwarte mis waar alle registers opengetrokken worden. Geweldige sets, make-up en heerlijk geschoten. Je zit even een kwartiertje me je mond open naar het scherm te kijken. Ook de muziek van Toma en friends was erg heftig tijdens deze scene waardoor het allemaal nog weer net even leuker werd. Nadeel is dat deze scene ergens halverwege de film zit en het daarna nergens meer zo idioot gaaf wordt. Want helaas zitten er tussen alle uitzinnigheid ook een aantal behoorlijk droge stukken.

Häxan is een film die iedereen een keer gezien moet hebben, soms is het documentaire element best knullig en werk het meer dan 80 jaar nadat de film gemaakt werd wat op de lachspieren. Maar sommige scenes zien er geweldig uit en zo nu en dan zul je vol verbazing naar de groteske beelden op je scherm kijken. Ik zag de 104 minuten lange versie die ik toch wel wat aan de lange kant vond, het alternatief is een 76 minuten durende versie. Deze heb ik nog niet gezien maar 30 minuten korten lijkt me ook gelijk weer wat te veel van het goede. Je kunt zelf oordelen want beide versies krijg je als je de Criterion dvd koopt. 

Trivia: Het was oorspronkelijk het idee om het script samen met historische experts te schrijven. Het bleek echter dat deze het idee van een film over hekserij niet goedkeurden.

Destijds de duurste film gemaakt in Scandinavië.

Score: 

Häxan is niet in Nederland uit op DVD. Via Amazon UK heb je de volgende opties:

Hiruko: The Goblin (Shinya Tsukamoto, 1991)

Yôkai hantâ: Hiruko ofwel Hiruko: The Goblin is een film van Japanse cultfavoriet Shinya Tsukamoto. Tsukamoto is vooral bekend van zijn cyberpunk-klassieker Tetsuo en het sfeervolle Vital, maar zijn oeuvre heeft nog veel meer interessants te bieden. Hoewel er veel onderlinge verschillen zijn, zijn al zijn films op de een of andere manier wel duister en messed up, en laat hij vaak toch wel een kenmerkende stempel achter. Hiruko draagt deze stempel ook, maar wel in wat mindere mate dan we van hem gewend zijn, het staat dan ook een beetje bekend als zijn 'popcorn' film. Van tijd tot tijd hoeft daar echter helemaal niets mis mee te zijn!

In het begin van de film zien we professor Yabe, een docent/archeoloog die oude ruïnes aan het zoeken is die zich schijnen te bevinden onder een idyllisch Japanse bergdorpje. Een van zijn studentes is nieuwsgierig en volgt hem een grot in, maar al snel worden de twee aangevallen door een onbekend wezen. Vervolgens volgen we Yabe’s zoon Masao die met zijn vrienden op zoek is naar aanwijzingen over zijn verdwenen vader en het meisje (waar hij verliefd op was). Het duurt niet lang voordat Masao gescheiden raakt van zijn vrienden, maar hij loopt wel een ex-collega van zijn vader, genaamd Hieda, tegen het lijf. Hieda is geobsedeerd met zogeheten yokai, een verzamelnaam voor allerlei soorten monsters in Japan (helaas een beetje scheef vertaald als 'goblin'), en volgens hem heeft professor Yabe per ongeluk de yokai Hiruko vrijgelaten. 

Dit is wanneer de vlam in de pan slaat; Masao vindt zijn vrienden een voor een terug, onthoofd en wel (inclusief bloedfonteinen). Hij zal hun gezichten echter nog meerdere malen terugzien, want de onzichtbare Hiruko heeft een leger aan spin-achtige wezens waar hij graag de hoofden van zijn slachtoffer bovenop plakt wat leidt tot heel interessante scènes. Opmerkelijke sidenote is overigens dat iedere keer wanneer er iemand sterft Masao bizarre, stomende, gezichtvormige brandwonden op zijn rug krijgt. Masao en Hieda moeten samen de ruïnes gaan onderzoeken op zoek naar Yabe en een manier om Hiruko tegen te houden. Ze zijn gelukkig (of niet?) gewapend met Hieda’s zelfgemaakte anti-yokai wapens, en de verdachte conciërge die af en toe voorbij wandelt zal ook nog een rol spelen.

Het is vanaf het begin af aan al volledig duidelijk dat de film zichzelf niet al te serieus neemt. De monsters zien er soms best goed uit maar af en toe is het ook echt crappy stop-motion, maar dat kan de pret niet drukken. Tsukamoto’s speelse editing en sound design, lollig overacting en het gebruik van ontzettend cheesy 70s/80s muziek (vooral bij de dromerige blije stukjes) doen op een soort manier best wel denken aan het psychedelische horrorcomedy meesterwerk House (Hausu, 1977). Zoals ik al zei is dit niet echt een typische Tsukamoto, daar is hij veel te luchtig voor, maar de regisseur en de cast hebben duidelijk plezier gehad bij het maken van deze film. Al met al een bescheiden en geslaagde horrorcomedy.

 Score:

Hiruko: The goblin is in Nederland verkrijgbaar op DVD:

Of via amazon (ook regio 2)

There's Nothing Out There! (Rolfe Kanefsky, 1991)

Op de hoes van deze Troma-productie staat te lezen: "Rolfe Kanefsky invented the self-referential horror flick with THERE'S NOTHING OUT THERE (an idea copied by Kevin Williamson's screenplay for SCREAM several years later)."

En dat zou best wel eens kunnen kloppen. There's nothing out there gaat over een groepje jongeren dat op vakantie gaat naar... een "cabin in the woods". Eén van deze jongeren, Mike, heeft heel wat horrorfilms gezien en weet dat dit niet goed kan gaan. Hij waarschuwt de anderen steeds, maar die willen uiteraard niet luisteren. Natuurlijk duurt het niet lang voordat er inderdaad een monster komt opdagen: een alien die zich probeert voort te planten en met stralen uit z'n ogen anderen zijn wil kan opleggen...


Rolfe Kanefsky schreef het script toen hij nog op 'junior high' zat als jongen van achttien, twee jaar later werd de film opgenomen. Kanefsky had het filmvirus van geen vreemde: zijn vader Victor was filmmonteur, en werkte onder andere mee aan The Incredible Torture Show (a.k.a. Bloodsucking Freaks), ook een film uit de Troma-stal.

Scream zou inderdaad wel eens deels door There's Nothing Out There beïnvloed kunnen zijn. Mike geeft zelf op een bepaald moment de drie regels hoe zijn vrienden de film moeten overleven, wat bijna exact zo gaat als in de bekende scène uit het latere Scream, waarin film nerd Randy dat doet.

There's Nothing Out There zit sowieso volgepropt met zelfbewuste grappen. Mike becommentarieert luidkeels de stomme beslissingen die zijn vrienden maken. Geërgerd geeft hij commentaar als ze bedenken in hun eentje het bos in te lopen of te gaan skinnydippen, activiteiten die in horrorfilms tot een zekere dood leiden.
Vervolgens komt er een ander groepje jongeren aan die echt gaan skinnydippen, en daarbij in een discussie losbarsten over de locatie waar ze zijn: "Is this the camp by the lake? No it is the house by the pond!"
Het meta gehalte wordt verderop in de film nog verder opgekrikt als de personages zich hardop beginnen af te vragen of ze misschien niet zelf in een horrorfilm zijn beland...

Naast al deze grapjes biedt de film nog meer amusementswaarde: het tempo ligt hoog, en zoals het hoort in een Troma-film zijn er volop lachwekkende special effects (vooral het rubberen of plastic monster is hilarisch), veelvuldige titty shots en mag uiteraard ook het bloed niet ontbreken. Geen film voor iedereen, maar de liefhebber van Troma en horrorfans die ook van films als Scream, Tucker & Dale vs. Evil en The Cabin in the Woods houden zullen zich hier prima mee vermaken.

Score:

Graveyard Disturbance/Una notte al cimitero (Lamberto Bava, 1987)

De jaren tachtig zijn een haast onuitputtelijke bron van pulp en B-horrorfilms. Voor de liefhebber van dit soort film valt er steeds weer iets nieuws te ontdekken en keer op keer te genieten van films vol houterig acteerwerk, aandoenlijk gedateerde special-effects, rammelende scripts, rubberen monsters en natuurlijk vele liters nepbloed. Dat deze films nogal variëren in kwaliteit zal geen verrassing zijn. Soms tref je “per ongeluk” een productie die eigenlijk best wel goed is, en waar het talent van de filmmaker vanaf te zien is. Maar dit soort pareltjes zijn zeldzaam. Veel vaker stuit je op films die misschien een handjevol aardige scènes hebben, maar voor de rest vooral onbedoeld op de lachspieren werken.

Graveyard Disturbance (Una notte al cimitero) is zo'n film.

In Graveyard Disturbance volgen we een groepje jongeren, die na een winkeldiefstal de politie proberen te ontvluchten. Ze verdwalen met een busje en komen uiteindelijk in een lugubere herberg bij een kerkhof terecht. De uitbater vertelt hen over een oude weddenschap: wie een nacht in de ondergrondse crypte kan doorbrengen wint een schat vol geld, goud en juwelen. De crypte zou echter bevolkt zijn met allerlei verschrikkingen uit de hel... De stoerste jongen van het stel gaat de weddenschap aan en daalt af in de crypte, en zijn vrienden volgen hem al snel. Natuurlijk duurt het niet lang voordat ze oog in oog komen te staan met allerlei monsters. 

De regisseur is Lamberto Bava, zoon van de met een stuk meer talent behepte Mario Bava. Niet dat Lamberto geen goede films maakte – zijn Dèmoni is een prima film- maar de echte klassiekers komen op naam van pa Bava.

Graveyard Disturbance werd gemaakt als onderdeel van een televisieserie bestaande uit vier griezelfilms die Bava voor een Italiaanse zender maakte. Geen van deze films komt op IMDb uit op een cijfer boven de 5,5.

Graveyard Disturbance is vreselijk cheesy. De griezelige uitbater van de herberg, voorzien van een knipperend rood lampje achter zijn contactlens, heeft overacteren tot een kunst verheven en barst na elke zin uit in een hysterisch lachsalvo. In het decor treffen we een met de tanden klapperende schedel, een overuren draaiende rookmachine en de complete voorraad ratten, spinnen en wormen van de plaatselijke dierenwinkel aan.

Tegen deze achtergronden dirigeert Bava zijn hoofdrolspelers van de ene bizarre scène naar de andere, hierbij niet gehinderd door enige plotvastheid of logica. Zo probeert niemand gewoon weg te rennen voor de zombies, die nochtans maar erg traag vooruit schuifelen. Maar aan de andere kant: echt nodig is dit ook weer niet: de zombies en demonen die onze helden tegen het lijf lopen blaffen wel maar bijten niet. Opvallend genoeg blijft de film dus grotendeels gespeend van bloedvergieten. Dit gebrek aan spanning en sensatie probeert Bava te compenseren door zijn pogingen met een paar halfslachtige twists ons op het verkeerde been te zetten. Deze slaan echter dood voor ze goed en wel begonnen zijn.

Toch heeft Graveyard Disturbance zo zijn charmes. De film ademt een nostalgische gothic-horrorsfeer uit, met zijn mistige landschappen, retro griezels en ongegeneerd eenvoudige verhaallijn. Ook is de film regelmatig prettig gestoord. Met als maf hoogtepunt een dinerscène waarin een familie van demonen een maaltijd naar binnen werkt bestaande uit ondefinieerbaar vlees, wormstekige appels en dode spinnen, alles rijkelijk voorzien van een heerlijk madensausje. Grappigste aan deze scène is dat de familie, waaronder een matriarch met een hoofd vol ogen, banger blijkt te zijn voor de jongeren dan zij voor hen: als ze de jongeren ontwaren, gaan ze niet achter hen aan, maar vluchten ze snel hun doodskist in. Tegen zulke demonen durf ik het ook nog wel op te nemen.

Score: 
  

Elves (Jeffrey Mandel, 1989)

"When there's no more room in hell, the elves will walk the earth"

Er is niets wat de kerstsfeer zo goed weer geeft als incestueuze nazi-experimenten en een moordlustige elf. Enkelvoud, want hoewel de titel insinueert dat we hier te maken hebben met minstens twee van de gedrochten, blijft het bij een enkele houterige mismaakte kabouter.

Als Kirsten (Julie Austin) met twee vriendinnen een heidens anti-kerst ritueel houdt in het bos brengen ze onwetend een elf terug tot leven.
Eenmaal thuis slaat haar grootvader (Borah Silver met dik Duits accent) haar vanuit z'n rolstoel wat door de kamer omdat ze zijn boek heeft gestolen, en maken we kennis met de rest van haar behoorlijk disfunctionele familie; haar moeder, een überbitch die als straf haar spaargeld jat, en haar broertje die haar graag bespiedt terwijl ze doucht. Niet heel vreemd dat haar beste vriend haar kat is.

Kirsten werkt bij de koffiecorner in Golem's, een warenhuis in de stad, waar ze plannen maakt om samen met haar twee vriendinnen na sluitingstijd een feestje te bouwen met wat jongens. Tot nog toe zitten we al een kwartier in de film zonder onfunctioneel (of functioneel, ik ben niet kieskeurig) naakt of slachtoffers. Gelukkig komt er snel verandering in een van de twee manco's als Kirsten op schoot gaat zitten bij de schofterige kerstman van Golem's als hij een voorstel in haar oor fluistert waar ze niet van gediend is, tevens een mooi voorbeeld van de vele quotes uit de film die je wel even bij zullen blijven. Als de manager de kerstman wegstuurt om even af te koelen blijkt dat de elf vrolijk door het warenhuis banjert zonder op te vallen, en even een bezoekje brengt bij de snuivende kerstman. Bij deze eerste kill zullen de meeste mannen even ongemakkelijk gaan verzitten met een pijnlijke grimas op het gezicht ;)

Kerstmanloos doet de manager een beroep op zijn vriend, de alcoholische, ex-rechercheur Mike (Dan Haggerty) bij wie het even niet meezit. Mike, die zelfs uit zijn trailer gezet is, blijft stiekem overnachten in het warenhuis, terwijl Kirsten en haar vriendinnen ook naar binnen sluipen. Als het alarm afgaat denken de dames dat hun dates onvoorzichtig naar binnen denderen, blijken het drie nazi's te zijn (oude bekenden van opa) die opzoek zijn naar Kirsten en de elf. Mike schiet te hulp, en gelukkig laat het warenhuis de pistolen midden in de winkel staan, geladen en niet achter slot en grendel, en kunnen Mike en Kirsten ontsnappen. Haar vriendinnen zijn wel ten prooi gevallen aan de Nazi's en de Elf, dat maakt alleen een vrij ongeloofwaardig verhaal voor de politie.

Mike krijgt van zijn ex collega 24 uur om met bewijs voor zijn verhaal te komen. Als hij Kirsten thuis brengt en kennis maakt met haar familie, belooft hij haar met bewijs te komen zodat iedereen hun wel zal moeten geloven. Hij gaat opzoek naar een professor die hem meer kan vertellen over een symbool dat hij bij de slachtoffers van de elf vindt en die kan hem meer vertellen over de elven, die een experiment blijken van de Nazi's, 60 cm hoge moordmachines die niet te verwonden zijn.

Ondertussen laat Kirstens moeder in een ruzie ontglippen dat haar opa ook haar vader is, en gaat ze hem hiermee confronteren. Hierop volgt een plan waar de Nazi's vast niet goed over hebben nagedacht, want een wezen maken met de genen voor het superieure ras, wachten tot de dochter van de wetenschapper oud genoeg is om te drogeren en te verkrachten, wachten tot de daaruit voorkomende dochter achterin haar tienerjaren zit, en dan hopen dat ze per ongeluk de elf wakker maakt in het bos, zodat deze haar weer kan verkrachten om een superieur ras te beginnen. Het is dan ook inmiddels 1989, maar het suffe plan van de Nazi's doet geen afbreuk aan wat de filmmakers je voorschotelen, want ik heb me prima vermaakt met dit incest/slasher/nazi-occult kerstfilmpje!


De elf ziet eruit alsof hij zo uit Troll 2 is weggelopen, en de film heeft dezelfde 'charme'.
Een aanrader voor de liefhebber van de so-bad-it's-good-film, zeker rond deze tijd.
Merry Christmas!




"Willy: Is everything alright? Kirsten: No Willy, Gramps is a Nazi."

Score:

Netflix US in Nederland kijken.

Toegegeven, bovenstaande titel lijkt wel erg op een reclame slogan of lokkertje maar het dekt wel precies waar dit artikel over zal gaan. Netflix is een Amerikaanse streaming filmservice met een enorm aanbod, vooral voor filmliefhebbers die niet alleen de nieuwste titels interessant vinden. Naast films hebben ze ook veel keus uit tv series, waarvan we sommige zelfs nog nooit in Nederland hebben gezien. En dit alles is beschikbaar voor een vast bedrag per maand, dus zo veel kijken als je zelf wil. Alleen is dit niet beschikbaar in Nederland! Althans, nog niet. Er gaan al langer geruchten dat Netflix bezig is met een Nederlandse afdeling maar ook als het beschikbaar komt voor ons is het de vraag of het aanbod net zo interessant is als de US versie.

Een kleine greep uit het aanbod.

Maar ga je naar de Netflix site dan stuit je op de boodschap dat deze service helaas niet beschikbaar is in jouw deel van de wereld, en daar houd het gelijk op. Maar natuurlijk zijn er altijd mensen die het weten te omzeilen, dat kon al een tijdje met behulp van VPN services. Een VPN laat het lijken alsof jouw computer (of tablet) uit, bijvoorbeeld, de US komt en op deze manier hou je de site voor de gek en krijg je toegang. Maar VPN services hebben een aantal nadelen, zo wordt je internetsnelheid behoorlijk minder (en die heb je wel nodig voor het streamen van films!) en al je internet verkeer moet via een laptop lopen. Dus als je een film op je tv wilt kijken (en dat lijkt me de bedoeling) moet je de laptop weer op je tv aansluiten, enz. Erg omslachtig allemaal.

Maar een tijdje geleden werd ik op deze site gewezen: unblock-us
Ondanks dat ik er niet veel van verwachtte heb ik het toch maar even geprobeerd en ik heb inmiddels zo'n 20 films via Netflix gekeken. Eenmaal ingesteld loopt het als een tiet en veel films zijn zelfs al beschikbaar in HD en met 5.1 geluid! Unblock-us gaat niet via VPN maar gebruikt DNS en dat is een kwestie van een paar nummertjes veranderen in je router of bijvoorbeeld PS3. Eenmaal veranderd hoef je niets meer om te schakelen en je behoud gewoon je originele internetsnelheid!

Heb je een PS3, Xbox 360, Wii, iPad/iPhone/iPod of internet tv dan is het werkelijk een kwestie van wat instellingen (erg simpel) veranderen in je router of apparaat waarop je netflix wilt installeren, aanmelden bij Netflix en je kunt kijken. En je hoeft echt geen whizkid te zijn want op de site van Unblock-us wordt voor elk apparaat stap voor stap beschreven hoe je het moet instellen!

Je kunt zowel Netflix als Unblock-us gratis proberen, en alleen voor Netflix heb je een creditcard nodig. Dus je kunt het gewoon proberen voordat je daadwerkelijk ook maar iets kwijt bent. En wat kost het als je het wilt houden? Netflix kost $7,99 per maand en Unblock-us $4,99. Op dit moment omgerekend is dat samen € 9,90, en dan kijk je net zo veel als je wilt.

Mijn instant queue (kijklijst)

Het aanbod is behoorlijk goed, op dit moment heb ik al zo'n 160 films in mijn kijklijst staan. Even een paar titels daaruit: Night of the Comet, Switchblade Sisters, Metalstorm: The destruction of Jared-Syn, Deadly Blessing, Dead End Drive-In, The Initiation, Giallo, Amok train, The Call of Cthullu. Genoeg cult lijkt me! Verder kijk ik op dit moment de series, Dr Who, Kolchak en de anime serie Highschool of the Dead.
Ook de besproken films: The Sentinel, No Dead Heroes en Deadwater zag ik via Netflix.

Oh, en naast de US versie heb je ook gelijk toegang tot de UK, Canadese, Ierse, Mexicaanse, Deense, Braziliaanse, Zweedse en Noorse versies van Netflix als je gebruik maakt van Unblock-us!

Lurkers (Roberta Findlay, 1988)

Zoals zo veel filmliefhebbers vindt ik het ook zeer verleidelijk de Mill Creek Entertainment boxsets aan te schaffen. Voor een prikkie heb je er zo weer 50 titels bij (in het geval van de 50 film box betaal je omgerekend nog geen 50 cent per film!), al weet je van te voren dat zowel de kwaliteit van de DVD's en de films veelal ver ondermaats is. Inmiddels heb ik al vier van deze collecties in de kast staan die samen goed zijn voor bijna negentig films. Tijd dus om eens te beginnen met kijken! Deze keer komt de film van de Cult Terror Cinema box.




Cathy woont in de mindere wijken van New York in zo'n gebouw die je ook alleen maar daar tegenkomt en wordt door haar moeder bang gemaakt voor "Them". Wie of wat ze daar mee bedoeld is niet duidelijk maar de jonge Cathy is doodsbang om naar beneden te gaan waar de andere kinderen aan het spelen zijn. En niet voor niets zo blijkt, want éénmaal beneden wordt ze al gauw door twee meisjes gewurgd met het springtouw. Een mysterieuze vrouw zorgt er echter op de één of andere manier voor dat ze nog net op tijd stoppen.




Vervolgens springen we een aantal jaar verder en Cathy is een volwassen vrouw die op het punt staat te trouwen met Bob, een fotograaf. Bob heeft een eigen studio en dat komt goed uit want dat geeft de makers de kans een totaal onbelangrijke scene in de film te proppen met twee modellen die uit de kleren gaan terwijl ze een verschrikkelijk slechte conversatie hebben over beleggen. Erg vreemd. Voor Cathy beginnen inmiddels de problemen als ze de kinderen uit haar jeugd overal lijkt te zien en flashbacks heeft van haar moeder die haar vader vermoord met een keukenmes. En deze korte scenes zijn ook gelijk het beste wat de film te bieden heeft, een paar shots van het meisje dat haar probeerde te wurgen die nog enigszins sfeervol te noemen zijn. En dan is er ook nog de kwestie van haar broer, een priester, die niets meer met haar te maken wil hebben en zelfs niet naar haar trouwerij wil komen. Ook een totaal overbodige scene en personage waar de film prima zonder zou kunnen.

We zien nog even hoe gelukkig Bob en Cathy zijn tijdens een romantisch pizza diner met slechte saxofoon muziek. En als we het toch even over muziek hebben... Lurkers is volgens mij een film met één van de slechtste soundtracks ooit! Goedkope keyboard deuntjes die de plank volledig mis slaan en na twintig minuten hevig op de zenuwen gaan werken. Cathy is cellist maar ook de klanken die zij produceert gaan door merg en been en komen overduidelijk uit dezelfde speelgoed keyboard als de rest van de soundtrack! En de geluiden waar we op getrakteerd worden tijdens een droom die Cathy heeft in bad kan ik niet eens omschrijven.

Bob blijkt niet helemaal de man te zijn die Cathy denkt hij is en alles komt tot een climax als hij haar meeneemt naar een feestje van zijn partner in de studio. Een climax van een half uur die wel het dubbele lijkt te duren zo saai. Eerst doolt Cathy maar wat rond in de straten bij het gebouw en later op het feestje is het eigenlijk niet veel anders. Totaal verstookt van enige spanning of gevoel dat de plot ook maar ergens heengaat, net zoals de rest van de film eigenlijk. Lurkers begint al met doodbloeden vanaf het eerste kwartier zonder ook maar ergens opmerkelijk te worden. Het enige wat me zo nu en dan weer even bij de les bracht was het verschrikkelijk slechte acteren van de acteurs in bijrollen. Niet dat er ook maar één goede acteur in de wat grotere rollen te vinden was trouwens.

Lurkers is een film die je echt maar beter kan vermijden. Zelfs als hij in een Mill Creek Box zit. De beeldkwaliteit viel trouwens wel weer erg mee.

Score:

Deadwater (2008, Roel Reiné)

Elke filmliefhebber heeft wel een paar acteurs die weinig fout kunnen doen bij hem. Lance Henriksen is er zo eentje voor mij. Misschien geen groot acteur maar wel ontzettend hard werkende man met een geweldige stem en dito "screen precense". En ondanks dat ik hem al jaren niet meer in een fatsoenlijke film gezien heb en zijn rollen steeds kleiner worden (de man is de 70 inmiddels gepasseerd) laat ik me toch nog wel eens verleiden om een film te kijken als zijn naam op de poster prijkt. Zo ook Deadwater. Of Black Ops, of Nazi Dawn zoals de film blijkbaar in verschillende landen heet.

Een oud marineschip uit de tweede wereld oorlog wordt ingezet in de Persische golf en doet dienst als een geheime verhoorruimte. Als het radiocontact verbroken wordt vreest men dat de juist overgebrachte terrorist Fadhawi ontsnapt is. Kolonel John Willets (Henriksen) wordt erheen gestuurd om te kijken wat er gebeurd is en om te zorgen dat het schip uit Iraans gebied blijft. En natuurlijk wordt de inzet nog wat verhoogd want ook blijkt dat Willets zoon aan boord van het schip is.

Eenmaal aan boord treft het team een waar bloedbad aan want bijna de gehele bemanning is op brute, bloederige wijze vermoord. Slechts een drietal heeft het overleeft en uiteraard is zoonlief er daar één van. Deze kan zich echter weinig herinneren van wat er gebeurd is, niet dat er veel moeite wordt gedaan dit te achterhalen overigens.

Het blijkt dat ook de terrorist nog in leven is. Maar deze laat zich nogal makkelijk vangen en hangt vervolgens een verhaal op over een goddelijke kracht die bezit van hem nam waarna hij onmetelijke kracht bezat om zijn vijanden te vermoorden. Uiteraard wordt er weinig van dit verhaal geloofd. Totdat er weer mensen vermoord worden terwijl de terrorist nog steeds vast zit. En dan pas vraagt iedereen zich af waarom die man en vrouw die geen deel uitmaken van de "Black ops" eigenlijk mee zijn, lekker op tijd.

Ze blijken een soort van Ghostbusters in dienst van het Amerikaanse leger te zijn. De vrouw van dit team lijkt trouwens maar met één doel voor ogen in de film geschreven te zijn want het enige wat zij bijdraagt is een kort strak shirtje met daaronder een strakke buik en een scene waarbij ze uit de kleren kan. De reden ze mee zijn heeft trouwens van alles te maken met de geschiedenis van het oude schip en gaat zelfs terug naar nazi experimenten.

Deadwater begint nog best sterk met het team dat door de fraai gefilmde donkere gangen van het schip opzoek gaat naar wat er gebeurd is. Niet alleen sfeervol maar ook een behoorlijk bloederig en gory begin. Helaas is het kruit hiermee verschoten want ondanks dat de film verder ook best mooi geschoten is heb het dwalen door de nauwe gangen van het schip na een poosje toch echt wel gezien. Nergens wordt het weer spannend en ook valt er bijna geen gore meer te genieten. In plaats daarvan krijgen we wat te veel macho mariniers praat en slechte dialogen in het algemeen. En dat van personages waar je, naast Henriksen's personage en diens zoon, zo weinig mee hebt dat je hun namen waarschijnlijk niet eens onthoudt. Was de toon van het eerste half uur doorgezet dan was ik er waarschijnlijk niet eens over gevallen want het acteerwerk voldoet voor dit soort film. Maar helaas mocht dat niet zo zijn en is het een direct naar dvd niemendalletje geworden.

Maar wel dus een niemendalletje met m'n favoriete genre (b-film?) acteur en dus ook niet voor niks gekeken ondanks het feit dat ook hij deze film niet echt kan redden. Ook leuk om te melden is natuurlijk dat de film geregisseerd is door een Nederlander, namelijk Roel Reine (The Delivery, Adrenaline, en tegenwoordig veelvuldig actief in de Amerikaanse direct naar dvd en markt met films als Death Race 2 en The Scorpion King 3). Deadwater regisseerde hij niet alleen, hij schreef ook het script en wat cinematograaf (met succes dus want deze film zag er goed uit). Respect voor de man voor het veroveren van een plek in de Amerikaanse filmwereld! Helaas zal hij niet herinnerd worden voor deze film.

Score:

The Sentinel (1977, Micheal Winner)

Als je Michael Winner's naam tegenkomt denken de meeste filmliefhebbers gelijk aan Charles Bronson, niet verwonderlijk want samen waren ze verantwoordelijk voor de meest bekendste wraakfilms ooit: de eerste drie Death Wish films. Daarnaast regisseerde hij ook nog een andere Bronson favoriet van mij The Mechanic. Naast de vele actiefilms en westerns prijkt er één horrorfilms de man's filmografie, The Sentinel.

Allison, een succesvol model, is op zoek naar een eigen appartement omdat ze nog niet klaar is om haar vriend Michael te trouwen. En helemaal na het overlijden van haar vader en de daar bijkomende nare herinneringen aan haar zelfmoordpoging, heeft ze even tijd nodig. Ze vind een prachtig appartement voor een zeer redelijke prijs. Alleen ziet ze iemand constant uit het raam staren vanuit het appartement op de bovenverdieping van het gebouw. De makelaar verteld haar dat ze zich hier geen zorgen over hoeft maken want daar woont een oude blinde priester. Natuurlijk had ze zich hier beter wel wat zorgen over gemaakt want al snel blijkt het gebouw niet pluis en ook nogal vreemde inwoners te hebben. Er blijkt veel meer gaande dan alleen een oude priester die zijn laatste dagen slijt.

Cristina Raines als Alison.

The Sentinel is een reli-horror zoals ze die in de jaren zeventig veelvuldig maakten, en heeft wellicht zijn bestaan te danken aan het succes van films als The Exorcist en The Omen. The Sentinel heeft niet dezelfde impact gehad als die films maar staat zeker z'n mannetje in het subgenre. Verschil met eerder genoemde films is dat The Sentinel het religieuze thema een stuk subtieler gebruikt.

 

De jaren 70 stropdas verdient een vermelding.

 

Tijdens het kijken schiet mij meerdere keren de Ty West film House of the Devil te binnen. Dit is zo'n typische late jaren zeventig, begin jaren tachtig film die hij in gedachten had (of zou kunnen hebben gehad, ik heb nooit iets gelezen over zijn directe inspiraties) bij het maken van deze film. Want net zoals in die film wordt er ruim tijd genomen voor het verhaal en karakters. Traag dus, maar nergens vervelend en af en toe krijg je een scene voorgeschoteld die je wel weer bij de les brengt.

 Jeff Goldblum, nog voordat hij het zenuwachtig acteren had uitgevonden.

Minpuntje van de film zijn de twee hoofdrolspelers die af en toe hun dialogen wat houterig opvoeren en wat charisma missen, maar nergens tot het punt dat het je uit de film haalt en de rest van de cast levert uitstekend werk. In kleine bijrollen zien we overigens Christopher Walken en Jeff Goldblum voorbij komen, beide met slechts één of twee zinnen tekst, maar toch leuk om te zien waar zij zijn begonnen. Een ander punt van kritiek is de soundtrack die af en toe te nadrukkelijk aanwezig is, vooral storend tijdens een paar sfeervolle en spannende momenten waarbij een meer ingetogen muziek veel wenselijker is.

Wat is een genrefilm zonder een Carradine? (John, links)

Ondanks de paar minpuntjes blijft The Sentinel wel degelijk een film die je als horrorliefhebber gezien moet hebben en één die wat mij betreft best wat meer aandacht mag krijgen. Zo nu en dan is de film ijzingwekkend, ben je als kijker niet helemaal zeker waar het naar toe gaat en de bizarre ontknoping mag er ook zeer zeker zijn. Een ouderwets goede maar nergens gedateerde horrorfilm!

Score:

100 Jaar Horror - 1914 (Figures de Cire) en 1915 (Rapsodia Satanica)

Ook deze keer weer twee films omdat het twee kortere films betreft. 

1914 - Figures de Cire (Maurice Tourneur)

Wederom een korte film want de keuze in horrorfilms uit het jaar 1914 is nog steeds niet zo groot. Als iemand in een gezelschap van welgestelden verkondigd dat hij geen angst kent wordt hij uitgedaagd alleen een nacht in een wassen beelden museum te verblijven. Uiteraard wordt de uitdaging aanvaard en natuurlijk gaat vervolgens de verbeelding van de beste man met hem op de loop.

Figures de Cire is een leuke korte film die net zoals Der Andere meer de kant op gaat van de psychologische horror, alleen is deze een stuk vermakelijker. Toegegeven, deze film duurt dan ook slechts 7 minuten. Maar in deze korte periode wordt een aantal sfeervolle beelden ten tonele gebracht en een finale die het publiek in 1914 ongetwijfeld geschokt achterliet! De film is getint, wat wil zeggen dat verschillende scenes een andere kleuren tint hebben. Maar het is mij niet helemaal duidelijk of dit destijds ook al het geval was of dat dit later toegevoegd is. Er is niks mis met zwart/wit maar dit ziet er ook best mooi uit.

Trivia:
De film werd jarenlang verloren gewaand en werd pas in 2007 herontdekt.

Score:

1915 - Rapsodia Satanica (Nino Oxilia)

Voor dit jaar had ik toch wat problemen een geschikte horrorfilm te vinden. Uiteindelijk is het Rapsodia Satanica (Satan's Rhapsody) geworden en ondanks de mooie titel heeft de film niet veel met horror te maken.

Alba d' Oltrevita is een Italiaanse aristocrate op leeftijd en verlangd terug naar de tijden van haar jeugdige schoonheid. En wat doe je in zo'n geval dan? Juist, je sluit een pact met de duivel, of Mephisto zoals hij in deze film genoemd wordt. Alba heeft haar schoonheid terug maar uiteraard komt de pact met voorwaarden, ze mag namelijk niet meer verliefd raken. Het eerste wat ze vervolgens doet is met twee broers het lentefeest vieren, wat toen blijkbaar inhield dat je als hippies door een park rent. Natuurlijk wordt ze wel verliefd maar voordat ze hier maar goed en wel aan toe kan geven is daar Mephisto weer die haar jeugd weer terug claimt.

Rapsodia Satanica is een film van slechts 45 minuten maar wat mij betreft een hele zit. De film zit vol met scènes van dansende en zwierende mensen en daar ben ikzelf na 20 minuten echt wel flauw van. Ook madame Alba heeft veel scènes in haar eentje waarin ze met veel armzwaaien haar emoties tentoon stelt. Zo af en toe valt er nog best te genieten van een mooie shot die fraai belicht is en ik snap ook best dat je met andere ogen moet kijken naar een film van bijna honderd jaar oud, maar met deze film kon ik erg weinig.

De versie die ik zag komt van de Duitse zender Arte (waar je wel vaker van dit soort obscure oude films tegenkomt) en was deels handmatig ingekleurd en getint. Dus het beeld is in één kleur getint, vaak geel of blauw, en daarin zijn dan sommige voorwerpen zoals bijvoorbeeld de cape van Mephisto ingekleurd. Wat een erg apart maar sfeervol effect bewerkstelligt.

Voor mij was deze film gewoon te saai.

Trivia: De film was oorspronkelijk 905 meter lang maar daarvan slechts 850 meter bewaard gebleven, de speeltijd is wel intact waardoor er zwarte stukken in de film zitten.

Score:




Toch nog benieuwd? Kijk hier de gehele film.

RS from Red Cell on Vimeo.