A Page of Madness / Kurutta ippêji (Teinosuke Kinugasa, 1926) - 100 Jaar Horror

Voor deze challenge probeer ik films te selecteren uit zo veel mogelijk landen dus toen ik zag dat er voor 1926 een Japanse film beschikbaar was moest ik die natuurlijk gaan zien. Japan heeft een rijke filmgeschiedenis maar erg veel valt er niet te vinden uit de jaren van de stomme film. In ieder geval voor ons westerlingen niet.

A Page of Madness is ook gelijk totaal iets anders dan wat ik tot nu toe gezien heb. De film heeft geen titelkaarten en dus is het totaal aan jezelf om iets van het verhaal te maken. Althans de grote lijnen want deze film heeft niet echt een duidelijk verhaal. Voor zo ver ik het meekreeg heeft een man een baantje als conciërge in een gesticht om zo dichter bij zijn vrouw te zijn en haar uiteindelijk helpen te ontsnappen. Ze zit gevangen in de instelling omdat ze geprobeerd heeft hun kind te verdrinken. En dat is het eigenlijk wel. Het is voornamelijk een film die je meeneemt in de geest van de waanzinnige patiënten van het gesticht. En deze bizarre en surrealistische film slaagt daar behoorlijk goed in.

De hele trukendoos aan filmtechnieken die men toen tot de beschikking had wordt hiervoor ingezet. Dubbele belichtingen, lange zooms, scheve camera standpunten en technieken die ik tot nu toe nog niet zag in de films die ik keek voor 100 Jaar Horror: korte trackingshots en snelle montage. Soms heb je zelfs het idee dat je naar een videoclip aan het kijken bent die gebruik maakt van oude filmbeelden. Met andere woorden, deze film was zijn tijd ver vooruit!

Door deze technieken en scenes blijft de film zijn looptijd van 59 minuten dan ook makkelijk boeien, iets waar ik op voorhand niet zeker van zou zijn had ik geweten dat het een film zonder titelkaarten of een verhalend geheel. Ik weet trouwens niet helemaal zeker of de hele film bewaard is gebleven want het voelde wel alsof er wat stukken misten van de film, en dat er misschien ook wel iets meer verhaal inzat dan ik er van mee kreeg.

De film is in de jaren zeventig pas terug gevonden en toen is er ook een soundtrack bij gemaakt. Muziek die de film nog net even wat extra's mee geeft en het geheel ook nog wat duisterder maakt. Mysterieuze oosterse muziek wat uitstekend bij het thema past en soms zelfs industrieel aan doet.

Ook A Page of Madness is misschien niet eens een film die je echt horror kunt noemen. Maar het onderwerp en de uitvoering zijn zo bizar, duister en surrealistisch dat de film niet misstaat in 100 Jaar Horror.

Nieuwsgierig geworden naar de regisseur pakte ik natuurlijk IMDB er even bij waar ik zag dat hij meer dan 100 films op zijn naam heeft staan. Vanaf begin jaren twintig tot aan halfweg de zestiger jaren. Onder deze films onder andere Gate of Hell (1953) die in 1954 het Cannes filmfestival won. Een film die ik maar eens moet opzoeken.

Trivia:
De film was verloren gewaand maar regisseur Teinosuke Kinugasa vond hem in de jaren zeventig terug in een schuur.

Score:


  

Hiruko: The Goblin (Shinya Tsukamoto, 1991)

Yôkai hantâ: Hiruko ofwel Hiruko: The Goblin is een film van Japanse cultfavoriet Shinya Tsukamoto. Tsukamoto is vooral bekend van zijn cyberpunk-klassieker Tetsuo en het sfeervolle Vital, maar zijn oeuvre heeft nog veel meer interessants te bieden. Hoewel er veel onderlinge verschillen zijn, zijn al zijn films op de een of andere manier wel duister en messed up, en laat hij vaak toch wel een kenmerkende stempel achter. Hiruko draagt deze stempel ook, maar wel in wat mindere mate dan we van hem gewend zijn, het staat dan ook een beetje bekend als zijn 'popcorn' film. Van tijd tot tijd hoeft daar echter helemaal niets mis mee te zijn!

In het begin van de film zien we professor Yabe, een docent/archeoloog die oude ruïnes aan het zoeken is die zich schijnen te bevinden onder een idyllisch Japanse bergdorpje. Een van zijn studentes is nieuwsgierig en volgt hem een grot in, maar al snel worden de twee aangevallen door een onbekend wezen. Vervolgens volgen we Yabe’s zoon Masao die met zijn vrienden op zoek is naar aanwijzingen over zijn verdwenen vader en het meisje (waar hij verliefd op was). Het duurt niet lang voordat Masao gescheiden raakt van zijn vrienden, maar hij loopt wel een ex-collega van zijn vader, genaamd Hieda, tegen het lijf. Hieda is geobsedeerd met zogeheten yokai, een verzamelnaam voor allerlei soorten monsters in Japan (helaas een beetje scheef vertaald als 'goblin'), en volgens hem heeft professor Yabe per ongeluk de yokai Hiruko vrijgelaten. 

Dit is wanneer de vlam in de pan slaat; Masao vindt zijn vrienden een voor een terug, onthoofd en wel (inclusief bloedfonteinen). Hij zal hun gezichten echter nog meerdere malen terugzien, want de onzichtbare Hiruko heeft een leger aan spin-achtige wezens waar hij graag de hoofden van zijn slachtoffer bovenop plakt wat leidt tot heel interessante scènes. Opmerkelijke sidenote is overigens dat iedere keer wanneer er iemand sterft Masao bizarre, stomende, gezichtvormige brandwonden op zijn rug krijgt. Masao en Hieda moeten samen de ruïnes gaan onderzoeken op zoek naar Yabe en een manier om Hiruko tegen te houden. Ze zijn gelukkig (of niet?) gewapend met Hieda’s zelfgemaakte anti-yokai wapens, en de verdachte conciërge die af en toe voorbij wandelt zal ook nog een rol spelen.

Het is vanaf het begin af aan al volledig duidelijk dat de film zichzelf niet al te serieus neemt. De monsters zien er soms best goed uit maar af en toe is het ook echt crappy stop-motion, maar dat kan de pret niet drukken. Tsukamoto’s speelse editing en sound design, lollig overacting en het gebruik van ontzettend cheesy 70s/80s muziek (vooral bij de dromerige blije stukjes) doen op een soort manier best wel denken aan het psychedelische horrorcomedy meesterwerk House (Hausu, 1977). Zoals ik al zei is dit niet echt een typische Tsukamoto, daar is hij veel te luchtig voor, maar de regisseur en de cast hebben duidelijk plezier gehad bij het maken van deze film. Al met al een bescheiden en geslaagde horrorcomedy.

 Score:

Hiruko: The goblin is in Nederland verkrijgbaar op DVD:

Of via amazon (ook regio 2)